2
fragmenten uit 'Een jaar aan de Roaringwater Bay':
Mijn
hart gaat uit naar het landschap. Vandaag de dag houdt men
het veelal schimmig, nu de oude stoffering in de vorm van
boerderijen, dorpen met kerktorens, stadsprofielen en de
hele mikmak goeddeels heeft afgedaan. (…) Met lucht en zee
is minder aan de hand. En het licht kan nog steeds toveren.
Kennelijk gaan alle pogingen om het leven te veraangenamen
als vanzelf gepaard met weeffouten, of misschien is er
sprake van een soort geheimzinnige wet der communicerende
vaten waar nooit een vinger achter te krijgen is en die
maakt dat alles wat we uitrichten op ongrijpbare wijze
gecompenseerd wordt.
terug naar
publicaties